وقتی رفتن عشق را تماشا می کردم

وقتی بوته بوته گلهای سرخ باغ در گلستان عطش می شکفتند

و من در تماشا!

عشق خواهد که در این حادثه جان بپارد                 شمع در آتش خود غرق تماشا تشنه

و تشنگی تشنگی غنچه ای که عاقبت در دامان گل می شکفد!

عجب شکفتنی!

خوب شد باغبان تو را بگرفت                 دست بس مهربان تو را بگرفت

قصه گل شدن چه جانسوز است

هفتاد و دو پروانه چه عاشقانه هجرت را عشق را سوختن را سرآغاز بودن را آموختند

و اکنون در پس دیوار بلند تاریخ ۱۴۰۰ ساله من در کجا ایستاده ام و چگونه فریاد بلند مظلومیت را نمی شنوم..

چگونه یاد نگرفته ام که ذره ای از خوشی ام بگذرم؟

چگونه در خویشتن خویش زندانیم؟

طفلی شش ماهه در زیبایی لبخندش مرگ را جسجو می کند..

من هنوز هم درک این مصیت عظمی را ندارم!

طفل شش ماهه تبسم نکند پس چه کند؟                       آنکه بر مرگ زند خنده علی اصغر توست!

خداوندا محبوبا که عشق بازی حسین بن علی را فرشتگان در کمال شگفتی تماشا کردند..

به من بیاموز عاشقی را عشقی حقیقی

تشنه غمزه خود را به زیارت دریاب                 زانکه بیچاره همان دل نگران است که بود

اللهم اشف صدر الحسین بظهورالحجه

مگر این وادی دارالجنون است                      که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز می کرد             به گوش غنچه کم کم یا علی گفت 

چمن با ریزش باران رحمت                          دعایی کرد او هم یا علی گفت

یقین پروردگار آفرینش                                به موجودات عالم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز می کرد                  زبس بیچاره مریم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمی شد                     گمانم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر زجایش کنده می شد                یقین آنجا علی هم یا علی گفت

                                 عید غدیر بر همه دوستان مبارک باد