من آمده ام و بر ضريح چشمانت دخيل بستم. و تا سرزمين اجابت پر گستردم. دستهايم را بر پنجره هاي مهربانيت گره زدم. تو بودي و من در ازدحام حرفهاي ناگفته گم شدم.

همچون غباري در مسير نسيم گم گشتم تا مرا راهي به حريم حرم باشد..تا در مسير ردپاي زائرانت عاشق شدن را تجربه كنم..دوست دارم نجواي شاعرانه با تو را..همچون نغمه هاي كبوتران بر گلدسته هاي نور و روشني

من ميهمان نگاه توام.

دستهايم را به آسمان مي رسانم و در اوج تا تو پرواز خواهم كرد و جرعه جرعه از دستان تو خواهم نوشيد..

وقتي انسان يه كار مفيدي مي كنه احساس مي كنه كه هست

وقتي به كسي كمك مي كنه و اون طرف يه نفس عميق مي كشه و تو دلش از خدا تشكر مي كنه كه هواشو داشت

همين برات كافيه كه دلي رو شاد كني

زتدگي شاد بودن و شاد كردن است

در كوچه ها پي باران بودم

و در انتظار صبا كه بيايد مگر بويي از تو برايم بياورد