و فردا دور است و دیر!

صدایی بی آهنگ و راهی بی منتها

آوای گرمت هنوز با من است

وقتی که در طنین نسیم نجوای تو می پیچد...

اما من دیگر ...نیستم..

بیا و مرا در سایه های سیاهی پیدا کن....

دیریست همدرد نسیم و شقایق تو را می خوانم.....

ای که فریادم را می شنوی...چون بوته های بیقرار چشم به راه دوخته ام

تا صدایی و نجوایی دیگر مرا دریاب....

ای روشنی ثاینه های تاریکی

ادرکنی و لا تهلکنی

شاید یکی از این ثانیه های رفته تو را بیابم

شاید یکی از این لحظه ها که من تو را می خوانم...

نگاهت در شرمندگی من گره بخورد

و یک بار برای آرزویم..دعا کن

ادرکنی و لا تهلکنی

من می روم به ناکجای شهرها و جاده ها..

و در میان این همه انبوه اندوه شاید مسافری باشد که با او همگام و همصدا تو را بخوانیم

ادرکنی و لا تهلکنی

از تو می خواهم..که باران را بر دستانم بباری

و بوته های اجابت را در دلم بکاری...